Ik heb een lijstje van vacatures waar ik op wil reageren, allemaal plannen voor dingen die ik er naast wil gaan doen een doos vol papierwerk waar ik me eerst doorheen moet worstelen. De belastingaangifte moet nog gedaan. Rekeningen moeten betaald.

En waar zal ik vannacht eens slapen?

Maar nu zit ik nog in een soort van zorgeloze tussenfase en die ga ik nog een weekje rekken. Vandaag neem ik bijvoorbeeld even de tijd om wat conclusies in te tikken.

De Russen
Ze drinken bier. Geen wodka. Dat ligt anders bij de oudere generaties en die hebben het niet gemakkelijk daar. Veel bedelaars en alcoholisten. De maatschappij ontwikkelt zich snel en de mensen die niet mee ontwikkelen vallen buiten de boot. En daar is het niet fijn. Het land is enorm en het klimaat is niet vriendelijk voor daklozen.
Maar de Russen zelf wel. De warmte en het emphatisch gevoel van de Russen heeft me meerdere keren versteld doen staan. Men geeft aan de bedelende. Ook als hij een lege fles in zijn andere hand heeft.
Het is een mooi maar ondoorgrondelijk volk. Ik hoop dat er ooit een tijd komt waarin de Rus durft te glimlachen.

Het Reizen
Het is overal het zelfde. Het is overal anders. Ik zit nu in Beverwijk. Daar is het anders dan in Amsterdam. En in Moskou is het weer anders. Maar de mensen hier om de hoek zijn ook anders dan ik. Misschien wel meer anders dan bepaalde mensen in Vladiwostok. Iedereen is anders. En dat is overal hetzelfde.

Mezelf
Je leert wel wat, zo op je up in een land waar je de taal niet spreekt. Bijvoorbeeld dat ik er zonder veel problemen kan overleven zolang ik maar geld heb. En dat ik de taal niet hoef te spreken om te kunnen communiceren. Het duurt alleen allemaal wat langer. Ik heb me geen moment alleen gevoeld. Niet eens ver van huis. Misschien komt dat door het overal aanwezige internet. Misschien ook niet.
Op wat dieper en persoonlijker vlak heb ik ook wat conclusies getrokken. Maar daar had ik de reis niet voor nodig. Alleen de tijd en de rust.

De andere mensen
Jeetje, wat ken ik toch een mooie leuke bijzondere en interessante mensen allemaal. En er komen er steeds meer bij! Niet alleen in het buitenland maar ook jullie. Bedankt allemaal! Bedankt voor het volgen van deze website. (En wie is die trouwe bezoeker uit Parijs?)

Ik weet nog niet wat ik verder met deze website ga doen. Voorlopig niets denk ik. U ziet het vanzelf.

Neemt niet weg dat het prachtig is. Al die historie. En die kerken. Ik heb nog even een kijkje genomen in de Habsburgse grafkelder en nee, zo’n monument wil ik niet. Ik hoorde trouwens dat ze daar zonder hart in hun kist liggen. Of het waar is weet ik niet, maar de harten van de Habsburgse heersers worden na hun dood ritueel verwijderd en bewaard in een urn in de St. Stephanerdom. Toch nog een barbaars trekje van deze verder zeer roomse familie.

Baksi heeft me nog in Slowakije de tip gegeven om naar het haus des meeres te gaan. Denk ik. Want een andere taal dan Slowaaks sprak ze niet. Maar volgens mij klopten de gebaren wel met wat ik gezien heb. Een grote tweede wereldoorlogse luchtafweergeschuttoren midden in Wenen waar nu een aquariumverzameling in zit. En ook een paar apen en vogels. Best interessant. Maar in Scheveningen zit een mooiere.

Ik heb er wel een hoop foto’s van. Ik heb er een heleboel het net op geflickrt voor de liefhebbers. Ook van het kampvuur op de berg in de ruine. Ik heb geen zin meer om ze bij de juiste stukjes te zetten. Ik ben de hele dag Wenen aan het rondrennen geweest en nu ben ik moe. Ik denk zomaar dat ik goed ga slapen in die trein vannacht. Tot morgen.

Na het kopje groene thee en de teleurstellende tom-pouce-achtige ging het niet veel beter. Ik vond het hostel weliswaar (het had een enorm uithangbord waar ik twee keer onderdoorgelopen ben) maar dat hielp me niet, want het zat vol. Twee anderen zagen er niet zo fijn uit en nu zit ik heel tevreden in de vierde optie. Een goeie douche en een schoonheidsslaapje later een snel rondje Wenen gedaan. Ik moet snel mijn Estse/Russische/Slowaakse uitgavepatroon wijzigen want ik heb in tijden niet zo slecht gegeten en er zoveel voor betaald. Ik was er zo van in de war dat ik meteen maar een flinke fooi gaf.

Ik ben duidelijk weer in Euroland beland. Maar het is fijn om weer in een land te zijn waar je de mensen op straat verstaat als ze (langzaam) met elkaar praten. En er is een rechtstreekse slaaptreinverbinding met Amsterdam. Die ga ik woensdag dus maar nemen. Op mijn kaartje staat dat ik donderdag om 12:27 op Cenraal uitgepoept wordt. Daar kijk ik stiekem toch ook wel een beetje naar uit.

En dat had heel goed gekund. Het stikt hier in Slowakije van de bergen met kastelen er op. Of steenhopen die ooit kastelen waren. Vrijdag zijn we er eentje opgewandeld. Vlak bij de šariš brouwerij. Er was een ruine, er was een prachtig uitzicht en er waren vuurplaatsen. De rugzakken werden neergezet, het vuur werd gemaakt en de worst, het brood en het bier werd tevoorschijn gehaald. Rijg een paar worsten aan een tak en roosteren maar.

Dit romantische uitje werd gevolgd door een typisch Slowaakse vrijdagavond/nacht. Van kroeg tot kroeg en kijken hoeveel bier je naar binnen kunt werken. En een of andere peerlikeur. En gele pizza. Tot mensen met hun hoofd op tafel in slaap vielen. Het was mooi om te zien hoe de vriendengroepen zich over de afhakers ontfermden. Binnen wachten op de bus en dan naar huis begeleiden. En wie niet meer normaal kon lopen werd naar zijn plaats begeleid en kreeg een nieuw biertje voor zijn neus. Als het tijd wordt om te gaan helpen we hem wel in zijn jas.

Ik heb me vrij goed gedragen. In de zin dat ik nog zelfstandig kon lopen. Intelligente zinnen werden lastig, maar vrienden maken ging nog hartstikke goed. Toen ook het laatste uitgeselekteerde groepje dronkenlappen de tent uitgeveegd werd ontdekte ik pas dat Peter, samen met zijn vriendin Baksi de enig overgebleven huisgenoot, zich verstaanbaar kon maken in het Duits. Ik heb een week lang met handen en voeten tegen hem gepraat.

Maar het is ok, we zijn echte vrienden en ze wilden me adopteren. Dat zal niet gaan want vanavond neem ik echt de trein. Eerst richting Wenen. Want het geld is nog niet op.

Maar tegen deze overdaad van nieuwe vrienden kon ik niet op: ik kon mijn bril net op tijd in bewaring geven toen ze me de pit in trokken. Later heb ik hem maar op een van de versterkers gelegd. Toen ik toch op het podium was voor een flinke stage-dive.

Nee. Het was geen Mojo festival. Dat was ook te merken aan die jongen die als fotograaf begon en daarna doodleuk naast de zanger ging staan om het publiek op te jutten. Hij maakte later ook deel uit van het spontaan op het podium geklommen koortje dat loeivals Aeroplane van de Chili Peppers meezong. Tot groot vermaak van de rest van het publiek.

Het gedruis en gespring bereikte zijn hoogtepunt tijdens het concert van de thuisspelende Dalla Mattina Alla Sera maar eerlijk gezegd maakte het niet zoveel uit wat er gedraaid of gespeeld werd. Het publiek was er klaar voor. En dronken genoeg.

Ik heb veel nieuwe vrienden gemaakt en bijna al hun namen ben ik weer vergeten. Net als de namen van de verschillende likeuren die ik moest proberen. Rond een uur of vijf stopte de afterparty dj. Tegen die tijd waren er drie glazen gesneuveld (waarvan eentje ooit deel uit maakte van de bril van de fotograaf) en lag er een man of twintig te slapen. Doorgefeest tot ze omvielen. Maar backstage werd er nog volop muziek gemaakt terwijl de meest verantwoordelijke en minst dronken mensen met bezems aan het ronddansen waren.

Zo gaat dat dus hier. Een feestje met vier semi-locale bandjes, min of meer legaal in een klein zaaltje buiten het dorp. Entree betalen mocht eventueel. Alcohol naar binnen brengen ook. Door een raam heenlopen niet. Tweehonderd losgeslagen jongeren, een klein vechtpartijtje maar vooral een groot feest. Rond een uur of half zeven had ik ook een bed gevonden.

Vijf keer verkeerd rijden en een bekeuring voor verkeerd parkeren later waren we weer in Presov waar ik in een alternatieve kroeg voor het eerst in mijn leven een muziek-aanvraag-machine aan het werk heb gezien. Een heel hoop piva en lol later zijn we er weer uitgerold om de bus naar de socialistische flat te halen. Waarschijnlijk net op tijd om “Last Christmis” van Wham te missen.

Vandaag was een rustig dagje. Meer van die typische Slowaakse prut gegeten die in het Engels “dumplings” heet. Een heuvel beklommen om van het uitzicht te genieten. En uiteindelijk de trein gepakt richting Sabinov. Waar ik nu in een zelfde soort socialistische flat zit, maar nu op verdieping drie in plaats van vijf. En bij de ouders van Jaro en Zuska thuis. Die twee zijn aan het oefenen met de band. Morgen spelen ze hier op een festival. Met andere locale Oost-Slowaakse bands en een after party. Ondertussen heb ik hier internet.
Maar tijd en rust om te schrijven heb ik niet want mams wil haar engels op mij oefenen.

Ik ga weer even wat terug zeggen.

En er was meer. Gewoon tussen het winkelend publiek. Dat mag ik wel. Ook veel moderns maar ik weet nooit zo goed vanuit welke hoek ik dat moet fotograferen. En gisteravond zag ik opeens een kussen op een plek waar die niet hoort:

Wacht, even inzoomen:

Ze hebben hier een heel ander soort zwervers dan in Rusland. Da’s duidelijk.

Nog een foto van het kasteel dan:

En het uitzicht vanaf daar:

Wat ‘n feest. En er is meer!
(Terloops heb ik Sergej’s foto’s ook bij de betreffende stukken geplaatst.)

Het is ook gewoon een uitermate schattige stad. Allemaal historische gebouwen op een hoop geveegd met een kasteel op een berg er naast. Heel compact. Je zou alles binnen een dag kunnen bekijken. Maar ik heb de helft gedaan. Vandaag de andere helft. De rest van de tijd heb ik in het zonnetje gezeten. Woehoe!

De rest van de dag was gevuld met pogingen mijn travellers cheques om te wisselen. Nog een tip voor toekomstige wereldreizigers: laat die maar zitten. Geen bank wil ze meer hebben en je kan toch overal pinnen. In Europa en Rusland dan. En de bank die ze wel wilde hebben geloofde niet dat ik ik was omdat mijn handtekening niet op mijn handtekening leek. Ze geloofden het wel toen ik mijn paspoort liet zien (met daarin weer een andere handtekening) maar durfden de cheque toch niet om te wisselen omdat ze bang waren dat American Express het niet zou geloven. Of ik een andere bank wilde proberen. Daar moest ik keihard om lachen.
“Nou, ik probeer deze wel morgen. Als er andere baliemevrouwtjes zijn die wel geloven dat ik ik ben” had ik al besloten. Maar op de valreep vond ik nog een bank waar ze het wel aandurfden.

Al die tijd werd ik vriendelijk doorverwezen. Niet met de kom-alsjeblieft-even-snel-te-overlijden-blik die je in Rusland soms krijgt als ze je niet kunnen helpen. (Niet altijd hoor!) Ik had er geen fuck aan, maar mijn glimlach werd steeds breder. De dag kon helemaal niet meer kapot toen ik een hyper-enthousiaste Jaro aan de telefoon had. Hij gaat morgen, eh, “iets” voor me koken als ik in Presov uit de trein rol.

Maar het mooiste moest nog komen. Er zijn maar een paar mensen die deze grap begrijpen, maar er is dus een Slowaakse band die BUKAKE jazz heet. Echt. In het land waar Bibi ooit verwekt is. En ze zijn nog gruwelijk goed ook! Ik was er gisteravond bij toeval beland met mijn Amerikaanse hostel-room-mate Jason die vanmorgen alweer vertrokken is.
Dames en heren, hou die strijkbout maar in de kast. Dit gemoed kan niet kaputt. Ik heb de CD. Ik zal een kopietje voor Tomdebassist maken als ik terug ben. En nu ga ik ergens een ontbijtje scoren.

Of het moet zijn dat ze vandaag opeens de hele stad hadden afgesloten. Er is een of andere top aan de gang in het Kremlin. Geblindeerde auto’s die af en aan rijden onder politiebegeleiding en zo. En enorm veel dranghekken, detectiepoortjes en soldaten. Even later was er nog en of andere demonstratie van mannen en vrouwen met blauw-gele vlaggen. Ik besloot ze niet te volgen om te kijken wat ze gingen doen. Straks mis ik mijn trein vannacht nog omdat ik in een of andere Russische folterkamer rectaal geanalyseerd wordt.
Aan de andere kant had ik dan wel weer een goed verhaal gehad.

En er was nog een ander soort van manifestatie vandaag. Van de plaatselijke stink-punk-hippie scene leek het wel. Ik heb er eentje geprobeert te vragen waarom ze in een groep van 30 man aan het herriemaken waren maar hij begreep mij niet zo goed. Ik geloof dat hij me eng vond. De rest van het winkelend publiek vond hem juist eng.
Het gebeuren had wel iets met muziek te maken. Er kwam van die simpele meebrulpunk uit een ghettoblaster en een aantal van de jongelieden had gitaren bij zich. Ze waren een beetje heen en weer aan het lopen over de Arbat. Dat is de plek waar je moet zijn als je eens even lekker afgezet wil worden voor je souvenirs. Vandaar dat ik er ook was.
En toen de politie kwam kijken of het allemaal wel goed ging versprijdde de kluit zich. Ik kwam er later nog een paar tegen bij de metro. Mij een raadsel waar dat allemaal over ging.

Ik ga er ook niet meer proberen achter te komen allemaal. Ik heb het stiekem wel een beetje gehad nu, met die Russen. Mijn eigen gezicht staat nu ook in een permanente frons. Ik hoop dat ik die er in Slowakije weer een beetje uit kan trekken. En anders helpen jullie me wel als ik weer thuis ben.

Toch?

En toen de trein. Ja. Dat hebben we ook weer overleeft. Ik beloof morgen nog even terug te komen op de reis in een epos dat de titel “Sergej de Alcoholist” gaat krijgen. De privacy van de arme man zal wreed geschonden worden. Een soort van wraak.

Ik was gisteravond al in Moskou beland. En vandaag heb ik er de hele dag doorheen gewandeld. Blauwe voetzolen dus. Maar wel zo’n beetje alles al gezien geloof ik. Niet dat er zoveel was dat ik hier wilde zien. Ja, de Metro. Maar daar ontkom je niet aan. Ik zal nog eens even goed in mijn toeristische gidsje kijken als ik zo thuis kom. Want ik heb geen idee wat ik morgen zal doen. Behalve uitslapen.