Het is hier zomer! Veertien graden zag ik ergens. Dat is nog eens wat anders dan dooiend Moskou waar ik me door de gore sneeuwpap en de regen een weg naar het station moest banen. Dan kan het me niets meer schelen dat ik om kwart voor zes ’s ochtends de trein uit moest. Vogeltjes in het park! Bratislava kon al meteen niet meer kapot.

Het is ook gewoon een uitermate schattige stad. Allemaal historische gebouwen op een hoop geveegd met een kasteel op een berg er naast. Heel compact. Je zou alles binnen een dag kunnen bekijken. Maar ik heb de helft gedaan. Vandaag de andere helft. De rest van de tijd heb ik in het zonnetje gezeten. Woehoe!

De rest van de dag was gevuld met pogingen mijn travellers cheques om te wisselen. Nog een tip voor toekomstige wereldreizigers: laat die maar zitten. Geen bank wil ze meer hebben en je kan toch overal pinnen. In Europa en Rusland dan. En de bank die ze wel wilde hebben geloofde niet dat ik ik was omdat mijn handtekening niet op mijn handtekening leek. Ze geloofden het wel toen ik mijn paspoort liet zien (met daarin weer een andere handtekening) maar durfden de cheque toch niet om te wisselen omdat ze bang waren dat American Express het niet zou geloven. Of ik een andere bank wilde proberen. Daar moest ik keihard om lachen.
“Nou, ik probeer deze wel morgen. Als er andere baliemevrouwtjes zijn die wel geloven dat ik ik ben” had ik al besloten. Maar op de valreep vond ik nog een bank waar ze het wel aandurfden.

Al die tijd werd ik vriendelijk doorverwezen. Niet met de kom-alsjeblieft-even-snel-te-overlijden-blik die je in Rusland soms krijgt als ze je niet kunnen helpen. (Niet altijd hoor!) Ik had er geen fuck aan, maar mijn glimlach werd steeds breder. De dag kon helemaal niet meer kapot toen ik een hyper-enthousiaste Jaro aan de telefoon had. Hij gaat morgen, eh, “iets” voor me koken als ik in Presov uit de trein rol.

Maar het mooiste moest nog komen. Er zijn maar een paar mensen die deze grap begrijpen, maar er is dus een Slowaakse band die BUKAKE jazz heet. Echt. In het land waar Bibi ooit verwekt is. En ze zijn nog gruwelijk goed ook! Ik was er gisteravond bij toeval beland met mijn Amerikaanse hostel-room-mate Jason die vanmorgen alweer vertrokken is.
Dames en heren, hou die strijkbout maar in de kast. Dit gemoed kan niet kaputt. Ik heb de CD. Ik zal een kopietje voor Tomdebassist maken als ik terug ben. En nu ga ik ergens een ontbijtje scoren.