Hoe lang is het geleden dat ik in een pogo-pit stond te slamdansen? Dat moet voordat ik een bril kreeg zijn geweest. Ongeveer gelijktijdig met het einde van mijn pubertijd.

Maar tegen deze overdaad van nieuwe vrienden kon ik niet op: ik kon mijn bril net op tijd in bewaring geven toen ze me de pit in trokken. Later heb ik hem maar op een van de versterkers gelegd. Toen ik toch op het podium was voor een flinke stage-dive.

Nee. Het was geen Mojo festival. Dat was ook te merken aan die jongen die als fotograaf begon en daarna doodleuk naast de zanger ging staan om het publiek op te jutten. Hij maakte later ook deel uit van het spontaan op het podium geklommen koortje dat loeivals Aeroplane van de Chili Peppers meezong. Tot groot vermaak van de rest van het publiek.

Het gedruis en gespring bereikte zijn hoogtepunt tijdens het concert van de thuisspelende Dalla Mattina Alla Sera maar eerlijk gezegd maakte het niet zoveel uit wat er gedraaid of gespeeld werd. Het publiek was er klaar voor. En dronken genoeg.

Ik heb veel nieuwe vrienden gemaakt en bijna al hun namen ben ik weer vergeten. Net als de namen van de verschillende likeuren die ik moest proberen. Rond een uur of vijf stopte de afterparty dj. Tegen die tijd waren er drie glazen gesneuveld (waarvan eentje ooit deel uit maakte van de bril van de fotograaf) en lag er een man of twintig te slapen. Doorgefeest tot ze omvielen. Maar backstage werd er nog volop muziek gemaakt terwijl de meest verantwoordelijke en minst dronken mensen met bezems aan het ronddansen waren.

Zo gaat dat dus hier. Een feestje met vier semi-locale bandjes, min of meer legaal in een klein zaaltje buiten het dorp. Entree betalen mocht eventueel. Alcohol naar binnen brengen ook. Door een raam heenlopen niet. Tweehonderd losgeslagen jongeren, een klein vechtpartijtje maar vooral een groot feest. Rond een uur of half zeven had ik ook een bed gevonden.